16.6 C
New York
Sunday, May 27, 2018

Smart Mind&Body

เย็นกายสุขใจ

ลมหายใจ … ไขกุญแจ…คุกตรวนแห่งมวลมนุษย์ โดย พระมหาธนเดช  ธมฺมปญฺโญ

เรารู้สึกอย่างไรเมื่อเห็นคนใส่ชุดนักโทษ เรารู้สึกอย่างไรเมื่อเห็นผู้คนถูกจำขังอยู่ในเรือนจำหรือที่เราเรียกติดปากว่า ‘คุก’ ยิ่งไปกว่านั้น เรารู้สึกอย่างไร เมื่อมีเห็นคนที่เขามีโซ่ตรวนผูกตรึงทั้งแขนและขา เราอาจมองเขาด้วยสายตาเหยียดหยาม เย้ยหยัน เราอาจใช้สายตาของเราพิพากษาซ้ำ หลังจากที่คำพิพากษาของศาล ทำให้เขาเป็นเช่นนั้น หรือกระทั่ง เราอาจสะใจที่เขาได้รับชะตากรรมเช่นว่านั้น เหนืออื่นใด เราก็ดีใจที่เราไม่ได้เหมือนเขา แต่ชีวิตตัวเราเองเป็นอิสระจริงหรือ เราไม่ได้ถูกจำขังอยู่ในคุกใด ใช่หรือไม่ ก็มือเราไม่ได้โซ่ตรวนตรึงตราอยู่ หรือว่าแท้จริงแล้วมีอย่างอื่นที่รึงรัดเรา? หรือบางที คนเหล่านั้นก็อาจมองเราด้วยสายตาเวทนาเช่นกัน   หรือบางทีเรานั่นแหละ ที่เป็น... ...เป็นคนนอกคุกผู้น่าสงสาร เราสร้างโซ่ตรวนให้ตนเอง ด้วยการผูกมัดรัดตึงตัวเองให้ติดอยู่กับอดีต อดีตที่ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน เราก็ไม่ลืม และกลับไปข้องแวะกลับมันอยู่เสมอ ไปรับเอาความเจ็บปวดจากมัน ประหนึ่งเป็นคนเสพติดฉะนั้น ยิ่งไปกว่านั้น เรามองเห็นว่าโซ่ตรวนนี้ เป็นสร้อยสังวาลอย่างดี เราภูมิใจที่ได้สวมใส่ ว่าอดีตของเรางดงามกว่าใด โอ้หนอ ช่างหารู้ไม่ว่าการเป็นเช่นนั้น คือการกำลังกัดกร่อนตัวเอง เหมือนเช่นโซ่ตรวนกำลังกัดกินมือและเท้าของเรา มิเพียงเท่านั้น เรายังสร้างคุกความฝันแห่งอนาคต ที่เราวาดฝันอะไรมากมาย และพาตัวเองเข้าไปอยู่ในนั้น ดินแดนที่ปัจจุบันเข้าไม่ถึง ดินแดนปลอดภัยของเรา ใช่...

ร่มพุทธธรรม ทำเขาให้เป็นป่า ทำภูผาให้เป็นดอกไม้ โดย พระมหาธนเดช  ธมฺมปญฺโญ

“อาจารย์ว่า... ถึงเวลาที่ต้นไม้ทรงคุณค่าอย่างพวกเราจะหยั่งรากลงดิน” คือประโยคเริ่มต้นการสนทนาจากพระเถระที่พวกเราใช้สรรพนามแทนว่า ‘อาจารย์เจ้าคุณ’ ผู้มีความเมตตาอย่างสูงและเชี่ยวชาญอย่างยิ่งในการอุปมาเพื่อให้ง่ายต่อการเข้าใจในทุกการสื่อสาร หลังจากนั้น คณะของพวกเราก็ได้เข้าฟังคำอธิบายจากอาจารย์เจ้าคุณ ท่านค่อย ๆ พูดอย่างใจเย็นตามบุคลิกของท่านว่า งานพระพุทธศาสนามีหลายด้าน งานการเผยแผ่ที่พวกเราทำอยู่นี้ถือเป็นอีกด้านหนึ่ง ขอชื่นชมที่พวกเราสร้างตนเองให้เป็นต้นไม้ที่มีคุณค่า และเป็นความงามให้กับพระพุทธศาสนา เวลานี้พวกเราไปที่ไหน ที่นั่นก็งาม “งามด้วยอาจาระที่สืบทอดมาจากบูรพาจารย์ และงามด้วยธรรมะขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พวกเรานี่เป็นต้นไม้ประดับอย่างดี แต่ว่าจะไม่โต เพราะอยู่ในกระถางแบบนี้ ถึงเวลาก็ต้องไปประดับที่โน่นที่นี่ รากไม่ได้ลงดิน อาจารย์ว่า ถึงเวลาแล้วที่พวกเราจะหยั่งรากลงดิน จะได้โตอย่างมั่นคง มิใช่มีแต่เป็นไม้ประดับ แต่ส่วนที่ไปสร้างความงามก็ไป...

“เราจะไม่ทิ้งกัน” เสียงที่ดังกว่าระเบิด โดย พระมหาธนเดช ธมฺมปญฺโญ

  ประโยคแรกที่เราคุยกันในวันเริ่มโครงการ ธรรมะเยียวยาใจ สายใยปลายด้ามขวาน และเป็นประโยคที่เราบอกกันเสมอ ๆ คือ “เราจะไม่ทิ้งกัน” ครั้งล่าสุดที่เราได้เจอกันคือการไปร่วมสวดมนต์ และฟังพระธรรมเทศนาบนเขาพระศรีศากยกมุนีพุทธโคดม ค่ายสิรินธร จังหวัดปัตตานี วันนั้นได้แสดงพระธรรมเทศนา เรื่อง มรณานุสติ (การระลึกถึงความตาย) ความตอนหนึ่งว่า เรื่องตายนี่ ใครก็ตาย อยู่ที่ไหนก็ตาย แต่มีอยู่อย่างมีคุณค่าได้อย่างไรคือสิ่งที่ควรพิจารณา ซึ่งท่านทั้งหลายวันนี้ได้มาสร้างคุณค่าในการมีชีวิตแล้ว เพราะมิเพียงแต่ได้ประโยชน์ส่วนตน แต่ยังเป็นประโยชน์เกื้อกูลในการรักษาพระพุทธศาสนาด้วย “เราจะไม่ทิ้งกัน” เสียงที่ดังกว่าระเบิด โดย พระมหาธนเดช  ธมฺมปญฺโญ หลังจากจบกิจกรรม โยมท่านหนึ่งเดินมาบอกว่า...

ปัจจุบัน โดย พระมหาธนเดช  ธมฺมปญฺโญ

  คุณกำลังอ่านบรรทัดนี้ นั่นคือปัจจุบันของคุณ คุณอยากจะอ่านบรรทัดต่อไปซึ่งคืออนาคต ไม่ว่าโดยที่รู้ตัวหรือไม่ สองบรรทัดก่อน ก็กลายเป็นอดีตไปแล้ว รวมถึงความอยากอ่านบรรทัดต่อไปในอนาคตที่ตอนนี้เป็นปัจจุบัน แต่ไม่ใช่บรรทัดต่อไปที่คุณอยากจะอ่าน เพราะนั่นคืออนาคต งงไหม ถ้างง ลองหายใจเข้า-ออกลึก ๆ ปัจจุบัน โดย พระมหาธนเดช  ธมฺมปญฺโญ   เมื่อสักครู่ คุณหายใจได้ลึกแค่ไหน แต่ช่างเถอะ นั่นก็เป็นอดีต คุณกำลังตั้งใจว่าจะสังเกตว่าตัวเองหายใจได้ลึกแค่ไหน นั่นก็คืออนาคต เห็นไหมว่า ปัจจุบันนี่สั้นจริงๆ อยู่กับเราแป๊บเดียวก็หายไปเสียแล้ว ใช่ มันมีเส้นกั้นที่บางมาก ระหว่าง อดีต ปัจจุบัน อนาคต แค่เราเผลอแป๊บเดียว มันก็เป็นอดีต คิดแป๊บเดียว มันก็เป็นอนาคต มันเลยทำให้คำว่า "อยู่กับปัจจุบัน" เป็นคำสั้น...

มหัศจรรย์แห่งการมีชีวิต โดย พระมหาธนเดช  ธมฺมปญฺโญ

ในวันที่สูญเสียเหมือนถูกมือที่เคยจับกันไว้ ปล่อยมือไป  มือที่หยิบยื่นให้ด้วยไมตรีจึงเป็นอะไรที่สำคัญ ให้ได้เดินต่อไป แม้ว่าจะสูญเสียแค่ไหนแต่ก็จะไม่เสียศูนย์ พระมหาธนเดช  ธมฺมปญฺโญ มหัศจรรย์ของชีวิตคือมีรอยยิ้มที่เห็นความมหัศจรรย์ในชีวิตทุกวัน และมหัศจรรย์กว่านั้นคือที่ได้มอบความมหัศจรรย์แห่งรอยยิ้มนั้นให้กับผู้อื่น มหัศจรรย์แห่งการมีชีวิต โดย  พระมหาธนเดช  ธมฺมปญฺโญ   “พระครับ ถ่ายรูปให้หน่อยครับ” เด็กฟันห่าง ตาเล็กคนหนึ่งที่พร้อมกับกลุ่มเพื่อนวัยเดียวกันพูดขึ้นหลังจากวิ่งมาจับชายจีวร “เวลาถ่ายรูปต้องเอาหัวมาชนกันนะ” เด็กน้อยบอก  “ทำไมต้องเอาหัวมาชนกัน” อาตมาถาม  “ก็จะได้รวมหัวไง เอาหัวมารวมกัน” เด็กน้อยตอบพร้อมกับหัวเราะในคำตอบของตัวเอง พอคนหนึ่งเริ่ม เด็กทั้งกลุ่มก็หัวเราะตาม “ไปบวชกับพระไหม?” อาตมาชวนหลังจากถ่ายรูปเสร็จ “ถ้าบวชแล้วต้องเอาขนมมาแบ่งเด็กไหมครับ” เด็กน้อยถามด้วยแววตาสงสัย “แล้วเราแบ่งขนมให้เพื่อนกินไหม” “ก็แบ่งครับ เป็นเพื่อนกันก็ต้องแบ่ง” “ฉะนั้น เรากับพระมีอะไรที่เหมือนกัน?” “ก็...เป็นเพื่อนกันครับ” เด็กน้อยตอบพร้อมหัวเราะอีกครั้ง นี่คือเป็นความธรรมดา เป็นความงดงามของความเป็นเด็ก...

ต่างถิ่น ต่างนิกาย แต่หัวใจเดียวกัน. โดย พระมหาธนเดช ธมฺมปญฺโญ

"บัดนี้ ภารธุระพระศาสนา วางอยู่บนบ่าทั้งสองของท่านทั้งหลายแล้ว จงปกป้องคุ้มครองพระพุทธศาสนา ให้มีอายุยืนยาวต่อไป ตราบชั่วชีวิตของท่านทั้งหลาย จงสั่งสอนศิษย์ของท่าน ให้รักษาพระพุทธศาสนา ให้มีอายุยืนยาวต่อไป ตราบชั่วชีวิตของพวกเขา จงสั่งสอนศิษย์ของศิษย์ของพวกเขา ให้รักษาพระพุทธศาสนา ให้มีอายุยืนยาวต่อไป ตราบลมหายใจสุดท้ายของชีวิตฯ” โอวาทที่ปรากฏในปกหลังของคัมภีร์พระวิทยากร หลักสูตรพระวิทยากรบรรยายธรรม โดย พระเดชพระคุณพระพรหมสิทธิเป็นผู้ลงนามแต่งตั้งคณะกรรมการพัฒนาหลักสูตร กล่าวไว้ก่อนเดินทางไปประเทศจีน พระมหาธนเดช ธมฺมปญฺโญ เล่าเรื่อง รักครั้งนี้ เกิดขึ้นที่จีน จาก คอลัมน์...

ในนามของความกตัญญู โดย พระมหาธนเดช  ธมฺมปญฺโญ

 หลังจากพระพุทธเจ้าปรินิพพาน พระอานนท์ผู้เป็นพุทธอุปัฏฐาก ได้สะพายบาตรของพระพุทธเจ้าไปยังพระมูลคันธกุฎีที่พระพุทธเจ้าเคยประทับอยู่ในเมืองต่าง ๆ เพื่อทำความสะอาด ปัดกวาด เช็ดถู เหมือนตอนที่พระพุทธองค์ยังทรงพระชนม์ชีพอยู่ ด้วยเหตุผล ๒ ประการคือ ๑) มิให้ผู้ใดมาตำหนิติเตียนได้ว่าหลังจากพระพุทธองค์ปรินิพพานแล้ว ก็ไม่มีผู้ใดดูแลเอาใจใส่พระมูลคันธกุฎี  ๒) เพื่อสานต่อความดีที่พระพุทธองค์ได้ทรงบำเพ็ญไว้เป็นแบบอย่าง ในนามของความกตัญญู โดย พระมหาธนเดช  ธมฺมปญฺโญ  พุทธประวัติตอนหนึ่งที่อาจารย์เจ้าคุณพระราชกิจจาภรณ์ เล่าให้ฟังในวันเปิดโครงการจิตอาสา  “เราทำดีด้วยหัวใจ เทิดไท้องค์ราชัน” ของกลุ่มคนไทยชาวพุทธจังหวัดชายแดนภาคใต้ ณ วัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร อาจารย์เจ้าคุณเล่าด้วยน้ำเสียงและแววตาเดียวกันกับเมื่อครั้งเล่าเรื่องย่ามที่หลวงพ่อสมเด็จพระพุฒาจารย์...

ตามรอย…สามเณรน้อยบิณฑบาต  โดย พระมหาธนเดช  ธมฺมปญฺโญ

เช้าวันที่ ๒๖ ตุลาคม ๒๕๖๐  สามเณรโครงการปลูกต้นกล้า ยาตราพุทธภูมิออกบิณฑบาต เป็นเช้าที่ฝนไม่ตกอย่างที่หลายคนเป็นห่วง  เป็นห่วงว่าปีนี้หรืออย่างน้อยก็วันนี้ จะมีน้ำมาท่วมกรุงเทพ พระมหาธนเดช  ธมฺมปญฺโญ ชวนท่านผู้อ่าน ตามรอยเส้นทางบิณฑบาตของสามเเณรน้อย เช้าวันที่ ๒๖ ตุลาคม ๒๕๖๐  วันที่มีพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช บรมนาถบพิตร ในหลวงรัชกาลที ๙ ของเราทุกคน หลังจากเดินออกจากการวนรอบภูเขาทองแล้ว ก็เดินผ่านสะพานมหาดไทยอุทิศ หรือสะพานร้องไห้ สะพานที่ใคร...

สังฆัง สะระณัง คัจฉามิ โดย พระมหาธนเดช ธมฺมปญฺโญ

เรื่องเล่าโดย  พระมหาธนเดช  ธมฺมปญฺโญ จากดินแดนพุทธภูมิ เมื่อเณรน้อยจาริกธรรมแล้วเกิดปวดท้องขึ้นมา ...ท่านจะพึ่งใครได้บ้าง ภาพของเด็กหญิงหน้าตาน่ารักพร้อมกับเครื่องดนตรีเล็ก ๆ นั่งอยู่กับพื้น เสียงสวดมนต์ที่ดังขึ้นเป็นทำนองด้วยเสียงอันไพเราะเหมือนซ้อมมาอย่างชำนาญว่า พุทธัง สะระณัง คัจฉามิ, ธัมมัง สะระณัง คัจฉามิ, สังฆัง สะระณัง คัจฉามิ  เข้ากันได้อย่างดีกับเสียงดนตรีที่บรรเลง สิ่งที่พบเห็นตรงหน้าทำให้ตัดสินใจไม่ยากเลยที่จะควักเงินออกจากกระเป๋ามอบให้เธอเป็นรางวัล สังฆัง สะระณัง คัจฉามิ  คอลัมน์ เย็นกายสุขใจ  โดย  พระมหาธนเดช ...

ดอกไม้จันทน์ ปลูกต้นกล้า ยาตราพุทธภูมิ จากพ่อ สู่พ่อ เพื่อพ่อ โดย พระมหาธนเดช ...

“พระอาจารย์ครับ ทำไมเราต้องเอาดอกไม้จันทน์ไปอินเดียด้วยครับ?” นาคเณรในโครงการปลูกต้นกล้า ยาตราพุทธภูมิ รุ่นที่ ๒ คนหนึ่งถาม “เมื่อทุกคนพร้อมแล้ว พระอาจารย์ขอเริ่มพิธีขอขมา ก่อนที่จะลาไปบรรพชาที่อินเดียเลยนะครับ” พระอาจารย์อีกรูปกำลังจะเริ่มพิธีต่อไป พร้อมกับคำถามที่ยังไม่ได้รับคำตอบ พระมหาธนเดช  ธมฺมปญฺโญ ดอกไม้จันทน์ ปลูกต้นกล้า ยาตราพุทธภูมิ จากพ่อ สู่พ่อ เพื่อพ่อ  " สละแล้วซึ่งความเป็นเด็กผู้ชายในวัยเด็กที่กำลังจะก้าวสู่วัยรุ่น สละแล้วซึ่งความดื้อความซน พร้อมที่จะเป็นคนที่อยู่ภายใต้ผ้ากาสาวพัสตร์ พระอาจารย์ท่านให้นาคเณรทุกคนได้ระลึกถึงสิ่งที่ประมาทพลาดพลั้งต่อบิดามารดา ขอขมาต่อท่าน เพื่อเป็นอโหสิกรรมอันจะไม่ติดข้องจองเวร ขัดขวางบุญใหญ่อันจะเกิดจากการบรรพชาสามเณร พ่อคนหนึ่งที่มีใบหน้าเข้ม ๆ เหมือนคนยิ้มยาก และลูกชายที่หัวเต็มไปด้วยขมิ้นมองตากัน ในสายตาที่นองไปด้วยน้ำตาคู่นั้นไม่มีแววตาแห่งความโกรธเคืองเคียดแค้น...
- Advertisement -

LATEST NEWS

MUST READ