“อาหารใจ” สัมผัสแห่งรักของครอบครัว

0
83
พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป
พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป

โชคดีที่มีพระ (หน้าพระไตรสรณคมน์ วันพฤหัสบดีที่ ๒๙ มิถุนายน ๒๕๖๐)
บายไลน์ พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป

“ช่วงนี้ท้อบ่อย”

เสียงหนึ่งสะท้อนด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้ากับการเผชิญปัญหาชีวิตในสถานการณ์ปัจจุบัน

ความคราคร่ำของผู้คนในเมืองใหญ่มิอาจทำให้ความรู้สึกเหงาท้อให้คลายลงได้ ทำได้แค่โพสต์ ข้อความสั้นๆ เผื่อว่าใครจะได้ยิน ถึงมีหลายคอมเม้นที่ส่งสติ๊กเกอร์และให้กำลังใจ ก็ช่วยได้แค่ยิ้มแห้งๆ อยู่คนเดียวให้ห้อง นั่งหน้าทีวีที่กำลังเปิดอยู่ มือซ้ายถือโทรศัพท์นิ้วเขี่ยไปมา พร้อมๆ กับมือขวาถือช้อนตักข้าวค้างไว้ จิตใจล่องลอยไปไร้ทิศทาง อาหารมีเงินซื้อกิน

อิ่มแต่ใจรู้สึกไม่ถูกเติมเต็ม
กายล้าต้องมีอาหารหล่อเลี้ยง
ใจท้อต้องมีอาหารใจให้กำลัง

พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป
พระมหาประสิทธิ์ ญาณปฺปทีโป

ชีวิตคนเรานั้นดำรงคงอยู่ไม่ได้ถ้าขาดอาหารหล่อเลี้ยงร่างกาย ภาษาพระเรียกว่า “กวฬิงกราหาร” เป็นปัจจัยพื้นฐานที่จำเป็นต่อร่างกาย แต่ในทางพระพุทธศาสนาแล้วไม่ใช่แค่อาหารทางกายเท่านั้น ที่จำเป็นต่อมนุษย์ อาหารทางสัมผัส (ผัสสาหาร) คือ การเกี่ยวข้องกับสิ่งภายนอก ด้วยประสาทสัมผัสทำให้เกิดความรู้สึกต่างๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ได้สัมผัสผ่านการสื่อสารกับเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน

การสื่อสารไม่ใช่แค่พูดคุย แต่การได้แสดงออกให้อีกคนได้รับรู้ถึงการมีอยู่ของเราที่จะเคียงข้างเขาอยู่เสมอ นั่นต่างหากคือสิ่งที่ทำให้จิตใจได้รับการเติมเต็มซึ่งกันและกัน
สำคัญที่สุดก็คือ คนในครอบครัว พ่อแม้ไม่ได้พูด แต่นั่งดื่มกาแฟใกล้ๆ ลูกที่กำลังทำการบ้านอยู่ ก็มีพลังงานบางอย่างจากไออุ่นความห่วงใยของพ่อ ลอยซ่อนมากับกลิ่นกาแฟ ทำให้ลูกมีความตั้งใจในการทำการบ้านจนสำเร็จ เมื่อเขียนจนเต็มหน้าแล้วถึงเป็นแค่การเขียน ก.ไก่ ตามรอยจุด รอยยิ้มของพ่อและคำชมว่าเขียนสวยมาก ความอิ่มเอมปริ่มใจเกิดขึ้นจนเต็มดวงจิตของเด็กน้อย

อาหารคือสัมผัสแห่งรักของครอบครัว ช่วยให้ไม่เพียงแค่กายแข็งแรง แต่ยังเติมเต็มจิตใจให้กล้าแกร่ง เกิดเป็นเจตสิกของจิตฝ่ายกุศล มีความมั่นใจภูมิใจในตนเอง (Self-esteem) ครอบครัวได้หล่อเลี้ยงให้เติบโตทางกาย และหล่อหลอมให้จิตใจดีงาม เป็นตัวอย่างผัสสาหาร แล้วลองนึกดูว่า หากเด็กน้อยที่ได้เพียงอาหารเลี้ยงกาย แต่ขาดสัมผัสแห่งรักของครอบครัว บางคนแม้จะร่างกายสมบูรณ์แต่ความรู้สึกบางเสี้ยวของหัวใจกลับร้าวบิ่น
อดีตครูดนตรีท่านหนึ่งเล่าให้ฟังว่า หลายปีก่อนมีเด็กมัธยมต้นคนหนึ่ง ชื่อน้องเฟิร์น เข้ามาสมัครเรียนในวงโยธวาทิตของโรงเรียน เธอบอกว่า ดนตรีคือสิ่งที่ทำให้ค้นพบว่าคือฝันของชีวิต เธอเรียนรู้ฝึกซ้อมด้วยความตั้งใจ วันหนึ่งน้องเฟิร์นร้องไห้เข้ามาในห้องพักครูพร้อมแม่ ยื่นใบรับรองแพทย์ให้ดูเพื่อยืนยันว่า เธอเป็นโรคภูมิแพ้ ปอดทำงานไม่ปกติ ใช้แรงลมหรือออกกำลังกายมากไม่ได้ ไม่มีทางรักษาให้หายเป็นปกติได้ ต้องกินยาตลอดชีวิต ครูมิอาจจะช่วยอะไรได้ จึงกล่าวให้กำลังใจแล้วปล่อยให้แม่ลูกเดินจากไปด้วยความเสียดาย

หายไป ๒ ปี วันหนึ่งน้องเฟิร์นเริงร่าเดินมาพบครูพร้อมยื่นใบรับรองแพทย์ให้ดูอีกครั้ง เพื่อยืนยันว่า เธอหายจากโรคภูมิแพ้แล้ว ขอสมัครเข้าวงโยธวาทิตอีกครั้ง และได้เป็นนักดนตรีประจำโรงเรียนจนจบมัธยมปลาย เมื่อต้นปีนี้เองเธอก็สำเร็จการศึกษาปริญญาตรีเอกดุริยางคศิลป์

น้องเฟิร์น ได้รับการเลี้ยงดูอย่างดีจากแม่ทั้งอาหารทางกายและสัมผัสแห่งรักจากเพื่อนๆ ด้วย เพราะวันที่เธอมาลาออกนั้น เพื่อนๆ ฟังอยู่นอกห้องแล้วก็แอบเอาเมาท์เครื่องเป่าไปให้เธอฝึกเป่า ที่สำคัญกว่านั้น เธอมีอาหารที่คนอื่นไม่ได้หาให้ แต่เป็นอาหารที่เธอสร้างขึ้นมาเองนั่นก็คือ “มโนสัญเจตนาหาร” อาหารคือความตั้งใจอย่างเต็มเปี่ยม (Attention) เป็นอาหารที่เติมพลังผลักดันให้เธอก้าวไปสู่การสร้างฝัน ไม่ยอมแพ้แม้จะป่วยไข้ ฝันที่ใฝ่จึงไปถึง

อาหารกายอิ่มอร่อยดีมีประโยชน์ อาหารใจรู้สึกดีมีความอบอุ่น

การเลี้ยงดูครอบครัว พ่อแม่เลี้ยงดูด้วยอาหารกายจนลูกอ้วนพี และหล่อหลอมจิตใจให้รู้สึกถึงความอบอุ่นอิ่มเต็มด้วยรักจากคนในครอบครัวและเพื่อนๆ ไม่เพียงแต่จะเป็นภูมิคุ้มกันที่ดีแต่ยังจะเป็นยาขนานเอก ที่จะรักษาและเยียวยาทุกความเจ็บปวดให้หายได้ พร้อมทั้งเป็นวิตามินเสริมสร้างความเข้มแข็งทั้งทางกายและทางใจ ที่จะช่วยให้มีพลังในการสร้างสรรค์ทุกสิ่งฝันให้กับชีวิต ไม่ใช่ว่าจะสุขเสมอ แต่หากเจออุปสรรคปัญหาจนใจทุกข์ ก็สามารถบรรเทาคลายให้เบาลงได้ ถึงทุกข์ยังไม่สิ้น แต่ใจก็ยังเปี่ยมหวังและมีพลังสู้ต่อ เท่านี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับการพาชีวิตให้ก้าวไป

ขวากหนามที่ขวางกั้นมิอาจจะยับยั้งความตั้งใจของจิตที่คิดดีได้

Related:

บางคนอาจไม่มีครอบครัวคอยเอื้อเฟื้อเติมอาหารทางใจ เราทุกคนจึงต้องเรียนรู้ที่จะดูแลตนเองทั้งทางกายและทางใจ เราต้องถามตัวเองบ้างเหมือนกันว่า วันนี้รับประทานอาหารกายจนอิ่มดีแล้ว อาหารใจได้เสริมเพิ่มให้ตนเองบ้างหรือยัง?

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here